"دکتر محسنی" مدیر کل فرهنگ آذربایجان در اواخر سال 1306 شمسی به دلایل سیاسی موجبات انحلال "باغچه اطفال" را فراهم ساخت. در نتیجه ، جبار باغچه بان دعوت مدیر کل فرهنگ فارس "ابوالقاسم فیوضات" را که ارزش خدمات فرهنگی اش در آذربایجان را بخوبی درک می کرد، پذیرفت و در اوّلین کودکستان شیراز واقع در منطقه دومیل شروع به فعالیت کرد.

جبار باغچه بان با وجود داشتن مشکل در درک زبان محلی ( لهجه شیرازی) کودکان ، توانست برای آنها فرهنگی تحت عنوان "زندگی کودکان" شامل اشعار ، سرود های کودکانه و چیستانهای پی ریزی کند که به سال 1308 شمسی در شیراز چاپ شد و به عنوان نخستین کتاب غیر درسی کودکان ایرانی در تاریخ ادبیات کودکان ایران ثبت گردیده است.

تمام اقدامات جبار باغچه بان در کودکستان شیراز ، "ابتکاری" بود و محرکش "احتیاج" و مشوقش "توفیق" بود. هریک از اقدامات مقدمه و مکمل دیگری بود و باهم  در یک جهت و هدف معین بود. در نتیجه ، ورزش همراه با گردش در کوه و صحرا ، قصه گویی ، تمرین رختشویی ، بنایی ، خشت زنی ، منبت کاری ، انواع بافتنی ، دوختن ، بریدن تصاویر و آلبوم درست کردن ، آموزش کارهای گلی و دستی و نقاشی جزو برنامه های کودکستان شیراز درآمد.

جالب این است که روش اسم نویسی در کودکستان شیراز نیز ابتکاری و به شکلی بود که تا آن زمان سابقه نداشت. باغچه بان در هنگام اسم نویسی ، پرسشنامه ای حاوی سئوالات درباره اخلاق ، روحیات ، عادات ، خلق و خوی ، شغل و سلامتی کسانی که در محیط زندگی کودک بودند ، به اولیای کودکان می داد که تکمیل کنند تا مبنای شناسایی کودک و نحوه رفتار با او در کودکستان شود. البته چون سطح فکر مردم آن زمان در حدی نبود که به اهمیت این قبیل نکات واقف باشند لذا به صورت مشکوک به اینکه کودکستان و خود شخص باغچه بان چرا به اسرار زندگی خانواده های کودکان دخالت می کند، گاهی جواب صحیح نمی دادند.