من بخوبی خاطره خیلی وقت پیش در آذر 1357 شمسی یادم است. اخبار درگذشت جولیا سمیعی ناشی از سانحه هوایی مرداد همان سال ، بالاخره در مدرسه ناشنوایان باغچه بان پخش گردیده است. گویی یک بمب قوی مانندی در مدرسۀ من انداخته شده است !

من یادم می آید که چگونه متوجه آن شدم. در صبح ، من از اتوبوس سرویس در جلوی مدرسه پیاده شدم و وارد محوطه مدرسه به سوی کلاس خودم شدم.

ما می دانستیم که به سرخاک جبار باغچه بان (آرامگاه) - بنیانگزار مدرسه - خواهیم رفت. اینگونه رسم سالانه مدرسه مان در ماه آذر بود. همکلاسانم به من گفتند: ما باید علاوه بر جبار باغچه بان ، به جولیا ادای احترام بگذاریم ! سپس چشمانم به صورت کنجکاوی باز شده است. من خواستم بفهمم که جولیا چه کسی بود. لذا به دنبال کسی بودم که جولیا را می شناخت. از این رو ، من سعی برای پیدا کردن ثمینه باغچه بان را کردم برای اینکه می دانستم که اطلاعات مورد نظر را می شود از او گرفت.

من با حالت استفهامی به همراه اجرای اسم اشاره ای ثمینه باغچه بان (به صورت: گذاشتن دست راست بر روی سرم) از همکلاسانم پرسیدم که او کجاست؟

بالاخره ثمینه را در راهروی مدرسه پیدا کردم و در آن لحظه احساس کردم که او عزادار است. این به نظر می آمد که ثمینه یک عزیز دلبندش را از دست داده و مشخص بود که خیلی گریه کرده بود لذا برای پوشاندن چشمان سرخ شده اش (ناشی از شدت گریه) عینک سیاه را گذاشت.

ثمینه قیافه پرسش گونه ای مرا که دید ، پرسید: چه شده؟ و در آن لحظه ، تصمیم گرفت که همه بچه ها را به نشستن بر روی صندلی های سالن بزرگ مدرسه فرا بخواند. در آنجا ، او سعی داشت به ما بگوید که ما دوستمان را از دست دادیم. او به ما فهماند که جولیا برایش مثل یک خواهر بود و یک دوست برای جامعه ناشنوایان بود.
من سعی داشتم آنچه را که ثمینه برایمان بازگو می کرد ، درک کنم و از تَه قلبم احساس کردم که چنین عمل به مثابه آب پاشیدن بر روی آتش (ناشی از فقدان جولیا) بود. من شخصاً نکته جالبی از گفتار ثمینه درباره جولیا را به خاطر می آورم:

در زمانهای گذشته ، هر دوتایمان در یک مسیر قدم می زدیم. وقتی که من خواستم از کنار او رد بشوم ، جولیا مرا نگه داشت. او دستش را بر روی شانه ام گذاشت و من سرم را به طرف صورتش چرخاندم. او به گردنش اشاره کرده که گردنبندی داشت که مادرم به عنوان هدیه به او داده بود. این به نظر می آمد که جولیا کاملاً می خواست قدردانی خویش را به من بنمایاند.
( این رسم همیشگیِ مادر من بود برای قدردانی از کسانی که در تدریس به من در جهت ساختن یک شخص تحصیلکرده کوشا بودند ).

من با خودم گفتم: " اوه ! من آن زن را دیدم که با من صحبت کرده بود " .
من او را به صورت زنی نازنین یافتم. من غمگین شدم که دیگر او را دوباره نخواهم دید.
این بسیار خوشایند بود که جولیا وقتی که از میان همه ما رد می شد و به طرف محل کارش یا دیدن ثمینه می رفت ، لبخند می زد.
چند ماه بعد ، مبارزین انقلابی ایران بر سلطنت پادشاهی پیروز شدند. بعد از گذشت سالها ، من توسط محسن موسوی در جریان خدمات جولیا به جامعه ناشنوایان ایران قرار گرفتم و خوشحالم که جولیا به ایران برای زیستن با ما آمد.
جولیا برای یاری به ناشنوایان ایران ، چند کار را انجام داد:
1) جولیا به ما برای خلق فرهنگ زبان اشاره فارسی آموخت که اصل مواد اطلاعاتی آن باید برگرفته از جامعه ناشنوایان ایران باشد.

ابتدا ، ما باید تمام اشارات ممکنی از چهار گوشۀ کشور ایران را جمع آوری کنیم و سپس دورهم جمع بشویم و برای استاندارد کردن اشاراتِ زبان اشاره فارسی به بحث بنشینیم.
اشارات مناطق مختلف ایران از لحاظ گوناگونی ، شیوع ، تناسب (فُُرم) در شرایط غیر رسمی (تصادفی) یا رسمی باهم فرق دارند. بطوری که یکسان سازی فُرم شان از نظر فن زبانشناسی ثبت می شد.
من کارهای بعدی محسن موسوی را دیدم بعد از اینکه او با تیم تحقیقی اش به داخل چهار گوشه کشور ایران برای جمع آوری اشارات ناشنوایان ایران و افزایش فرهنگ زبان اشاره فارسی رفت.

2) جولیا ناشنوایان آمریکایی از جمله برنارد برگ ، فرانسیس پارسونز ، خانم بوچانان و ... را به ایران برای تدریس به ناشنوایان آورد. این برای ناشنوایان ایران خیلی مهم بود که آنها را از نزدیک ببینند و حرفهایشان را بشنود.

خانم آلیس- علیرضا علیمردانی

3) جولیا به ناشنوایان ایران آموخت که به داشتن تاریخ و ادبیات غنی ایران افتخار کنند. او این دو موضوع (نکته) را برایمان به ارمغان گذاشت. اینگونه غرور ملی جزو غرور ناشنوایان است. ما حتی باید به ناشنوای ایرانی بودن خودمان افتخار کنیم.

4) خدمات جولیا بر روی ما تاثیراتی را گذاشت. ما باهم برای ارج گذاری زحماتش و برپایی پرچم او کار می کنیم. ما می خواهیم کارهای جولیا در جهت افزایش دانش حول زبان اشاره فارسی را ادامه بدهیم. ما آگاه هستیم که حوزه مطالعاتی زبان اشاره فارسی ، باید توسعه یابد.
ما همیشه جولیا سمیعی و کارهای انجام شده اش و تاثیراتش بر روی جامعه ناشنوایان ایران را به یاد خواهیم داشت.