مهدی سهیلی

یادم می آید که روزی ثمین باغچه بان ، مهدی سهیلی شاعر و گوینده معروف رادیو را به مدرسه باغچه بان آورد و آنها در کتابخانه مدرسه بودند و متأسفانه یادم نیست که غیر از آن دو ، چه کسان دیگری هم بودند.
ثمینه خانم؟ پروانه خانم؟ آقای پیر نظر؟ خلاصه آقای ثمین باغچه بان کتابی را به من داد که متأسفانه به علت طول زمان ، عنوانش یادم رفته و گفت صفحه اولش را بخوان! تا ما گوش دهیم. من سینه ام را صاف کردم و حالت باسوادان را گرفتم تا ثابت کنم که می توانم بخوانم. سپس با صدای بلند اولین جملۀ کتاب را خواندم " من خَر هستم " و ناگهان شلیک خندۀ ثمین باغچه بان و مهدی سهیلی و حضار به هوا رفت !! فهمیدم که عجب خریتی کردم ! اول باید پیش خود می خواندم بعد می گفتم من خَرنیستم ! ولی از خندۀ بلند ثمین باغچه بان و مهدی سهیلی ، منهم سخت خنده ام گرفته بود !

آن روز فهمیدم که چه خوب شیرین کاشته ام !
آن روز من هفده ساله بودم.
یاد مهدی سهیلی گرامی باد . او شاعری بود با اشعار خوب و شیرین.

احمد شاملو

و خاطرۀ خوب دیگری که از ثمین باغچه بان دارم ، این است که روزی مرا دعوت به نهار در خانه اش کرد. از شما چه پنهان من هرگز گُل کََلَم را دوست نداشته ام به خصوص پُخته اش را. آن روز اِولین خانم همسر ثمین آقا ، نهار خورشت گُل کَلَم با گوشت چرخ کرده پخته بود. من با احتیاط اولین قاشق خورشت گُل کَلَم را به دهان گذاشتم و مزه مزه کردم ، دیدم خورشت بَد مزه ای نیست و با اشتهای زیاد ، خورشت را با پلو خوردم !

یاد و خاطراتش گرامی و مستدام باد. خدایش بیامرزد.