گزارش برگزاری مراسم شب یلدا برای دانش آموزان ناشنوا

در کتابخانه عمومی حسینیه ارشاد

(تالار شریعتی)

تمثیلات عرفانی مربوط به ناشنوایی در اشعار مولوی

پژوهشگر: روزبه قهرمان

عالمان اخلاق اسلامی ، زبان و توابع آن مانند لالی و گنگی را بیشتر از جنبه آسیب شناسی و آفات مورد بررسی قرار داده اند تا نقش مفید و سازنده آن. کتابهایی همچون احیاء العلوم ، کیمیایی سعادت ، المُحَّجه البیضاء ،‌جامع السعادت و معراج اسعاده بر این سان و سیرت رفته اند. آنچه مثنوی ومعنوی مولوی را از اینگونه آثار متمایز می سازد، استفاده هنرمندانه از تمثیل است. ثمثیل در لغت ،‌به معنای مثال آوردن و تشبیه کردن است و در اصطلاح اهل ادب ، عبارت است از تشبیه به امری دیگر تا از آن فایدتی معنوی حاصل آید. اصولاً ذهن فطری بشر با تمثیل سازواری دارد ، ازاین رو یکی از شیوه های تعلیمی کثب آسمانی و روش های بلاغی و مؤثر پیامبران و مصلحان و مرّبیان بشر ،‌ارسال مثل بوده است زیرا تمثیل بجا و گویا ،‌از خشکی سخن می کاهد و ذهن مخاطب را به سوی مقصود گوینده می انگیزد.
سولانا در مثنوی از راه تمثیل و تفهیم مقاصد خود ، نگاه فرهنگ و مردم روزگار خود را درباره بسیاری از امور مانند لالی و کری که از اصطلاحات مهم ناشنوایی می باشد ، منعکس کرده است و این مطلب از نظر جامعه شناسی تاریخی و همچنین برای مطالعه فرهنگ ناشنوایان (Deaf Culture) دارای اهمیت است.

فرا رسیدن روز ناشنوا را به ناشنوایان گرامی کشور تبریک گفته و آرزوی موفقیتهای هر چه بیشتر ناشنوایان در همه زمینه های علمی و اجتماعی را داريم.

بنیاد پژوهشهای ناشنوایان ایران

سید، مردی میان سال بود. مو و ریشی خاکستری و پشتی کمی خمیده داشت. کلاه نمدی بر سر و پیراهن بلند که دامنش تا نیمه رانهایش کشیده شده به تن و شالی سبز رنگ به کمر داشت. معروف بود به سید لال.

و مردم می دانستند که گوشهایش خوب می شنود.اما چطور شد که لال شد،کسی بدرستی نمی دانست. فقط حدس و گمانها و شایعات در افواه مردم بود. عده ای می گفتند سید در عنفوان جوانی شوکه شده و بعد لال شده است. و عده ای می گفتند در ایام ماضی مرض سختی گرفته بود. و بعضی می گفتند در عهد جوانی یک دل نه صد دل عاشق دخترکی شده و با به عقد نکاح در آمدن دخترک به مردی دیگر، سید از شدت غم و اندوه زبانش قفل شده! و کسی هم دقیقا نمی دانست از کدام ده آمده است. فقط اینجا و آنجا شنیده بودند که از اطراف رزن همدان آمده است. و بدبختی اینجاست که سید بی سواد هم بود و نمی توانست اقلا با نوشتن سرگذشتش را شرح دهد. و پاتوق سید و خیلی از گداها و دعا خوانها و فالگیر ها و سرکتاب باز کن ها و کف بین ها و بخت گشاها هم اکثرا ایستگاه پر مسافر گار ماشین شاه عبدالعظیم یا مکان عجایب و الغرایب آن زمان بود و به ندرت ایستگاه تهران. و اسباب کاسبی سید هم یک آتشگردان پر از ذغال های افروخته و یک کیسه پر از اسفند و یک کیسه چرمی سیاه پر از ذغالهای خرد شده که در طرف چپ شالش آویخته بود و نیز یک کیسه پول بزرگ که در سمت راست شالش آویزان بود که صندوق دخلش محسوب می شد و گاهی تا ظهر و گاهی هم تا بعد از ظهر پر می شد از سکه ها و اسکناس های نذری و صدقه ای.