آیا تصدیق نداریم که این واحد افتخار ایران به تنهایی کار هزار دانشمند و بلکه بیشتر را بدون اجر و منت انجام داد؟ اگر در نحوۀ کار این بزرگوار با یک نظر سطحی هم نگاه کنیم ، خواهیم دید او برای خود طلا جمع نکرد. شور اشغال هیچ مقامی به سر او راه نیافت و در عیش و تفریحات زندگی را به روی خود بست . بدون اجر و منّت این گنجینۀ گرانبها را به فرهنگ ایران عزیز دو دستی تقدیم کرد، ولی وقتی که این نعمت خدا بخش برای ایجاد این لغتنامه ریاضت می کشید ، کسی از او خبر نداشت و گو اینکه همه در انتظار بودیم که این ستارۀ تابناک از آسمان فرهنگ ایران افول کند و آنگاه صنوف و صنوف روشنفکران به یاد این افتخار ایران مجالس برپا سازند....

در محیط ما ، شاید درهمه جا رسم چنان است که همیشه پس از فوت بزرگان به یاد آنها می افتیم و در حال حیات شان از آنها تجلیل نمی شود و علتش این است که جامعه در حال حیات از وجود و خدمات آنها بی خبر است..... ما باید قهرمانان آدمیت را بشناسیم زیرا انسان از حس تآثیر کردار نیک و جوانمردی و نیک کرداری عشق پیدا می کند. این است آخرین سئوال من :

 پس چرا ما واحد های بزرگ آدمیت میهن خود را تا زنده هستند ، در نمی یابیم