علیرغم رفع اغلب دشواری های دبستان کرولالها که تا آن زمان در کشور ایران منحصر به فرد بود ، بخاطرافزایش روز افزون مراجعان برای ثبت نام ، نیاز به ساختمان ویژه تعلیم کرولالها محسوس گردید زیرا در هر کلاس بیش از شش تا هشت دانش آموز کرولال را نمی توان درس داد. در حالیکه دبستان کرولالهای تهران (باغچه بان) واقع در خیابان انقلاب ، خیابان رامسر ، بیشتر از چهار کلاس نداشت. بنابراین به همت هیئت مدیره " جمعیت حمایت کودکان کرولال " در سال 1334 شمسی کلنگ نخستین ساختمان ویژه کرولالهای ایران در زمینی واقع در نبش میدان کلانتری ، کوی یوسف آباد زده شد و در درآغاز سال تحصیلی 1337-1336 شمسی به مرحله بهره برداری کامل رسید و شاگردان معروف ناشنوایی همچون کامران رحیمی و محسن لوح موسوی در همان سال ، تحصیل خود را شروع کردند که بعد ها درجامعه ناشنوایان ایران نقش مهمی یافتند.

در این دوره ، مهاجرت خانواده های شهرستانی دارای فرزند کرولال به تهران و سکونت آنان در اطراف میدان کلانتری آغاز گردیده است . بدینوسیله میدان کلانتری در تاریخ آموزش ناشنوایان ایران نقش ممتاز و فراموش نشدنی یافته و با نام دبستان کرولالهای باغچه بان عجین شده است. چقدر خوب است که این میدان را که بعد از انقلاب اسلامی ایران ، " سید جمال الدین اسد آبادی " نام نهاده اند ، میدان " باغچه بان "بنامند و تندیس یا سردیسی از او در این میدان نصب شود تا خاطره فداکاریهای بی نظیر این بزرگمرد باقی بماند.

کامران رحیمی - محسن لوح موسوی