درآخر سال دهم فعالیت دبستان کرولالهای باغچه بان (1322 شمسی) ، تعداد شاگردان ناشنوا به سی نفر زسید لذا در این وضع ، کار باغچه بان بسیار سنگین و توانفرسا بود. به قول خودش:

 سرانجام جبار باغچه بان به فکر افتاد که جمعیتی برای حمایت کودکان کرولال و کور را تأسیس کند تا ضمن ایجاد مرجع و ملجأ کودکان کرولال فقیر ، بودجه ای برای تربیت معلّمان مورد نیاز فراهم نماید. بدینوسیله اساسنامه "جمعیت حمایت کودکان کرولال و کور"  با اجتماع بیش از شصت شخص شنوا با کم و بیش شهرت و اعتبار اجتماعی ، فرهنگی و سیاسی آن زمان به عنوان مؤسسین جمعیت در اوّل تیر1323 شمسی تصویب شد و در تاریخ 12/12/1323 تحت شماره 36 به ثبت رسید. در همان سال ، هییت مدیره جمعیت توانست زمینی به وسعت دو هزار متر مربع از اراضی یوسف آباد را به طور رایگان از وزارت دارایی بگیرد تا دبستانی برای کرولالها درآن ساخته گردد.

نقش و یاری احمد ظلی به عنوان یکی از مؤسسین جمعیت که مقام مهم در وزارت دارایی داشت ، بسیار مهم بود. دختر ناشنوایش "نسرین ظلی" بعد ها با جمشید پیرنظر ازدواج می کند و به عنوان جاری ثمینه باغچه بان (دختر بزرگ جبار باغچه بان) شناخته می شود.

طبق مفاد تبصره 1 اساسنامه یاد شده ، به منظور احترام و ارج گذاری خدمات ارزشمند جبار باغچه بان در راه آموزش به ناشنوایان در ایران ، او را به عنوان مدیر فنی جمعیت کودکان کرو لال و کور برای مادام العمر به رسمیت می شناسند.

بعد از تشکیل مجمع عمومی جمعیت حمایت در تاریخ 26/7/1341 در محل دبستان کرولالهای باغچه بان واقع در یوسف آباد ، ایجاد تغییر مختصر در اساسنامه به تصویب رسید لذا کلمه "کور" از آخرعنوان جمعیت حذف گردیده است و با عنوان جدید یعنی جمعیت حمایت کودکان کرولال تا بهمن 1357 شمسی که مصادف با پیروزی انقلاب اسلامی ایران می باشد ، به فعالیت خود ادامه داده و سپس به گفته ثمینه باغچه بان در 6/11/1381 شمسی که توسط دست اندرکاران انجمن آثار و مفاخر فرهنگی ایران برپا گردید ، منحل گردیده است.