جبار باغچه بان دستگاهی تحت عنوان " تلفن گنگ" یا "گوشی استخوانی" را در 22 بهمن 1312 شمسی اختراع کرد که شاگردان کرولال با گرفتن میله آن به دندان می توانند از طریق استخوان فک صورت ، ارتعاشات صوتی را دریابند و بشنوند. این دستگاه در 18 فروردین 1313 شمسی تحت شماره 118 در اداره ثبت شرکتها و علایم تجارتی و اختراعات ثبت گردیده است.

باغچه بان چگونگی اختراع دستگاه مذکور را توضیح می دهد :

اهمیت جبار باغچه بان در این بود که با وجود نداشتن تجربه در کار الکتریکی ، به اختراع چنین دستگاه با ارزشی در نخستین سال تأسیس دبستان کرولالها در ایران نایل آمد تا به مدد آن ، درک و قدرت قوه شنوایی کودکان کرولال را بالا ببرد. البته این دستگاه چون به بزرگی یک صندوق است ، حمل آن برای کودکان کرولال عملی نبود. در نتیجه سرمایه ای هنگفت و امکانات وسیعی لازم بود تا آن دستگاه به صورت یک وسیلۀ کوچک و سبک درآید و به تولید انبوه برسد. چنین سرمایه و امکانات حمایتی متاسفانه از جانب دولت در اختیار جبار باغچه بان گذاشته نشد. در نتیجه ، وسیله اختراعی باغچه بان "تلفن گنگ" یا "گوشی استخوانی" به همان صورت اولیه اش تاکنون در اتاق خواب وی واقع در طبقه دوّم دبستان ناشنوایان باغچه بان شماره یک - یوسف آباد نگهداری می شود.

نمونه مشابه این دستگاه بالاخره در آذر 1350 شمسی ( حدود 38 سال بعداز زمان اختراع باغچه بان ) توسط دو مخترع آمریکایی با نامهای "ارل کولارد" و "فرد آلن" در ایالت کالیفرنیا کامل تر ساخته شد و به تولید انبوه رسید و همچون سمعک مورد استفاده افراد ناشنوا واقع می شود.