ترجمه: پانته آ سروش

لازم است در ایران مراکزی برای ارائه خدمات به ناشنوایان توسط رابطان مجرب ایجاد شوند. تاکنون شاهد مواردی بوده ایم که افراد شنوا از جمله افرادی که والدین ناشنوا دارند به عنوان رابط مایل به همکاری با ناشنوایان ایرانی بوده اند وبه عنوان رابط آنها را همراهی کرده اند.
اگرچه که این افراد دارای صلاحیتهای علمی لازم هستند اما این کافی نیست چرا که کسب مهارتهای لازم به عنوان رابط نیازمند گذراندن دوره های خاص و کار با مربیان ناشنوای متخصص است. در این صورت است که آنها می توانند به رابطان با صلاحیت برای ناشنوایان بدل شوند.می دانیم که ایران همچون کشورهای اروپایی و امریکایی نیست. در ایران فرد شنوای مسئول با امور ناشنوایان به هرکس که بخواهد به عنوان رابط با ناشنوایان همکاری کند بدون در نظر گرفتن اینکه آیا وی صلاحیت لازم را دارد یا نه فوراً این امکان را به او می دهد که به عنوان رابط فعالیت کند. اطمینان دارم بعضی ها فکر می کنند که من در رویای ایجاد برنامه آموزش رابط سیر می کنم. در واقع اگر ایده اجرای چنین برنامه ای را داشته باشم کاملاً در اشتباهم. اجازه دهید برایتان توضیح دهم که چرا داشتن چنین ایده ای اشتباه است. چرا که اجرای برنامه آموزش رابط تنها از طریق شیوه مستقیم کارآمد نمی باشد. افزایش تعداد رابطان ناشنوایان و بهبود کیفیت کارشان نیازمند فضای کاری مناسب و ایمن است. لازم است که فضای سیاسی و اقتصادی را تغییر دهیم و برای عملی نمودن آن باید این دو مرحله را پشت سر گذاشت.

مرحله نخست
به منظور اجرای برنامه آموزش رابط در ایران لازم است سازمانی سیاسی درخواستها و نیازمندیهای ایرانیان ناشنوا رابادولت ایران مطرح کند و مارادررفع نیازهایمان یاری رساند. نمونه ای ازچنین سازمان سیاسی"سازمان معلولین ایران" است که در فارسی تحت عنوان "سازمان جانبازان و معلولین" شناخته می شود. درهرجایی از جهان سازمان ناشنوایان ازجانب سازمان معلولین حمایتهای بسیاری می شود که این امری عادی است . این دو سازمان با همکاری هم می توانند دولت را برای تصویب قانون حقوق بشر معلولین متقاعد کنند. به طور مثال در ایالات متحده امریکا قانون مشهور "امریکاییان دارای معلولیت حرکتی" در سال 1991 به تصویب رسید. تنها ناشنوایان مسبب تصویب این قانون نبودند بلکه سازمانهای معلولین بیشترین سهم را در تصویب این قانون داشتند. به همین دلیل در ابتدا لازم است که انجمن های ناشنوایان ایران با اتحاد با یکدیگر از سازمانهای معلولین حمایت کنند. پس از آن ما می توانیم قانونی مشابه قانون تصویب شده در امریکا تحت عنوان "ایرانیان دارای معلولیت حرکتی" به تصویب برسانیم (IDA).
پس از به تصویب رسیدن چنین قانونی در ایران شرایط زندگی ما راحت تر خواهدشد. دیگر لازم نیست که از پزشکان یا مرکز خدماتی بخواهیم که مخارج رابطان را بپردازند. چرا که قانون IDA آنها را وادار خواهد کرد درصورتیکه ناشنوایان نیازمند رابط بودند ، مخارج آنها را متقبل شوند. اطمینان دارم که درخواست از دولت ایران برای به تصویب رساندن قانون IDA که زندگی ما را همانند زندگی افراد شنوا شیرین و ساده می نماید کاری دشوار و پرچالش است و البته این ایده ای نوین نمی باشد. در تهران وب سایتی هم مطالبی درباره امکان تصویب قانون IDA منتشر می نماید. آدرس این وب سایت عبارت است از:

http://www.ida-iran.ir/main_f.html

مرحله دوم
اطمینان دارم هر دولتی فراهم آوردن بودجه سازمانهای معلولین را به عنوان بخشی از الگوی نیکوکاری یا (الگوی) اقتداراجتماعی/فرهنگی مسُولیت خود دانسته وبه جد آن را دنبال خواهد کرد. بر ما واجب است که از دولتمان بخواهیم برای اجرای برنامه آموزش رابط در ایران کمک های مالی لازم را فراهم آورد ، همچنین با ارائه مدارکی مبنی بر اینکه رابطان پل ارتباطی جامعه ناشنوایان با دنیای شنوایان همچون جامعه ، محیط های کاری و دانشگاه و غیره را فراهم می نمایند، می توانیم این خواسته خود را توجیه کنیم. در ضمن اشاعه فرهنگ نا شنوایان در مکان های مختلف می تواند حاصل این ارتباط باشد و این وظیفه جامعه ناشنوایان ایران است که خود مسُولیت اجرای برنامه آموزش رابط را به عهده بگیردو لازمه اش این است که هر ناشنوای ایرانی پایگاهی از اطلاعات شامل تحقیقات واقعی و جدی در زمینه زبان اشاره فارسی و ساختارهای زبانی اش ایجاد نماید. تا آن جایی که من می دانم هر بنیاد اجرایی برنامه آموزش رابط لازم است که اهداف آموزشی اش را معین و برای آنها برنامه ریزی کند.
اهداف پیشنهادی متعاقباً شامل موارد زیر است:

الف) فرهنگ
1 : چرا جامعه ناشنوایان ایران نیازمند فرهنگی خاص و متفاوت با جامعه افراد شنوا می باشد؟
2 : متداول های رفتاری آنها کدامند؟

ب ) جامعه
1 : تفاوتهای اقلیمی زبان اشاره فارسی در میان جوامع ناشنوایان مناطق مختلف ایران کدامند؟
2 : سازمانهای ناشنوایان برای جوامع ناشنوایان مناطق مختلف ایران چه کاری انجام داده اند؟ سازمانهای ناشنوایان دارای چه نوع امکانات و استعدادها با محدودیت های اقلیمی و عملکردی می باشند؟

ج) آموزش و پرورش ناشنوایان
1 : آموزش و پرورش ناشنوایان تحت نظارت اداره آموزش و پرورش است که اساساً از شیوه شفاهی(ضد زبان اشاره) حمایت می کند. این شیوه در تضاد با آمال و آرزوهای جامعه ناشنوایان ایران است. در صورتیکه زبان اشاره فارسی به عنوان زبان آموزش به دانش آموزان ناشنوا از طرف دولت پذیرفته شود ، این موضوع دارای اهمیت بسیار خواهد بود که رابطان بدانند لازم است اطلاعات مربوط به تبدیلات زبان فارسی و زبان اشاره فارسی را به ناشنوایان حاضر در محیط های آموزشی ارائه دهند تا آنها درک بهتری از مطالب تدریس شده در کلاسهایی که اساس کار آنها تدریس به زبان فارسی است داشته باشند. دانستن تفاوتهای بین زبان فارسی و زبان اشاره فارسی برای رابطی که بخواهد به خوبی و به طور موُثر به ناشنوایان یاری رساند ، مهم وضروری است. رابط باید به عنوان پل ارتباطی بین زبان فارسی و زبان اشاره فارسی عمل کند.

د) زبان
جامعه ناشنوایان ایران زبان اشاره فارسی را یرای برقراری ارتباط با یکدیگر به کار میبرند و رابطان به منظور مثمر ثمر واقع شدن لازم است ساختارهای زبانی زبان اشاره فارسی را بشناسند.
روند جمع آوری واژگان زبان اشاره فارسی رو به پیشرفت است اما لازم است که درباره ساختارهای زبانی زبان اشاره فارسی تحقیقات کافی انجام گیرد. به طور مثال کدام اشکال دست ، موقعیت ها، حرکات و جهت گیری ها علایم گوناگونی را در زبان اشاره فارسی شامل می شوند؟ چگونه زبان اشاره فارسی با سایر زبانهای اشاره جهان مقایسه می شود؟ آیا الفبای مصوت دستان دقیقاً مشابه زبان اشاره امریکایی است؟ چه اندازه گفتار کلامی با زبان اشاره در تضاد است ؟ کلمه "contrastive " بخشی از اصطلاحات ساختار زبانی است. این واژه برای توضیح این مورد بکار می رود که چگونه تفاوت مفهوم دو علامت که تنها تفاوت ظاهری اندکی دارند ، تشخیص داده می شود. به طور مثال تشخیص تفاوت در بیان کلامی دو حرف S یا F در فارسی با تفاوت ادای آن در الفبای مصوت دست.
1- لازم است که سابقه زبانی زبان اشاره فارسی توسط زبان شناسان مجرب ناشنوا و شنوا ( اگر در ایران چنین کارشناسانی باشند) بیشتر مورد بحث و بررسی قرار گیرد.
2- همچنین لازم است که از زبان شناسان بین المللی برای همکاری و گسترش اطلاعات ساختاری زبان اشاره فارسی ، دعوت به عمل آوریم.