ترجمه: پانته آ سروش

در گذشته،افراد ناشنوا بدون آن که سرگذشتی از آنها برجای بماند ، درمی گذشتند و پیشینه آنها همراه با جسمشان مدفون می شد و درباره آنها و مهارتهایشان در رابطه با زبان اشاره آمریکایی، مدیریت وتوانایی آنها و از خودگذشتگی ها و تلاشهایشان برای جامعه ناشنوایان سخنی به میان نمی آمد و این مشکلی بود که سالیان متمادی با آن مواجه بودیم. فقدان امکانات برای ثبت و نگهداری پیشینه ناشنوایان همواره ما را مستاصل می سازد.

میهمان ما " وینسنت چیووت " که یک ناشنوای اهل آلبرتا (منطقه ای در غرب کانادا) است که درمراسمی که به مناسبت هفتادمین سال بزرگداشت ناشنوایان در انجمن ناشنوایان شهر کالگری برگزار شد ، سخنرانی ارزشمند و باشکوهی درباره زنی ناشنوا به نام " لوسی الیوت " ایراد کرد.
طبق گفته وی درباره این خانم ناشنوا،

"..... لوسی در نیوفاندلند متولد شد و به مدرسه ای در هالیفاکس رفت که در آنجا الکساندر گراهام بل و خانواده اش را ملاقات کرد. گراهام بل گاهی اوقات از مدزسه ناشنوایان هالیفاکس دیدن می کرد چرا که سکونتگاه وی در کیپ برتون اقامتگاه تابستانی و آزمایشگاه وی بود. لوسی به این موضوع اشاره کرده بود که الکساندر گراهام بل می توانسته به زبان اشاره سخن بگویید ( البته زبان اشاره آمریکایی ) و هلن کلر سخنور مشهور ناشنوا و نابینا را هم ملاقات کرده بود. لوسی همچنین متذکر شده بود که هلن کلر می توانسته افراد

الکساندر گراهام بل

وینسنت در انظار عمومی فیلمی ویدئوئی از لوسی به نمایش گذاشت تا دانشجویانی که می خواستند به عنوان رابط ناشنوایان به این کار اشتغال یابند این فیلم را ببینند. این فیلم ویدئوئی در سال 1988 زمانی که لوسی 97 سال داشت ضبط شده بود ، وی در سال 1995 در سن 104 سالگی درگذشته بود.

واکنش شرکت کنندگان به این برنامه ، شدید و پرشور بود. آنها از دیدن کلمات وینسنت زمانی که بر این موضوع تاکید می نمود که ما باید سرگذشت و وقایع زندگی ناشنوایانی را که هم دوره ما هستند ثبت نماییم ، بسیار لذت بردند.اگر یکی از ما این گونه تشخیص دهد که لوسی یکی از افراد شاخص و ممتاز جامعه ئاشنوایان است ، اطلاعات موجود درباره زندگی وی می تواند مورد خوبی باشد برای افزودن به تاریخچه زندگی ناشنوایان.

تابستان سال 2003 در شهر پاریس فرانسه یک کنفرانس بین المللی درباره تاریخچه زندگی ناشنوایان برگزار شد. شرکت کنندگان در این کنفرانس دریافتند که در اوایل دهه 1900 در شمال ژاپن شهردار ناشنوا شهری با بیش از 8000 شهروند شنوا را اداره می کرده. سخنران ژاپنی درباره نحوه برقراری ارتباط شهردار ناشنوا با شهروندان شنوا با کمک از زبان اشاره را ارائه داد.
علاوه بر این ، اگر تاریخچه زندگی ناشنوایان را در اختیار محققان هم قرار بدهیم ، به آنها در بسط و گسترش دورنمای تاریخی زندگی ناشنوایان کمک زیادی می شود و این امر به افزایش آگاهی ناشنوایان نسبت به تاریخ دنیای خودشان کمک خواهد کرد و ناشنوایان از قابلیتشان در امور مدیریتی و رهبری آگاه می شوند همچنین کودکان ناشنوا را قادر میسازد تا از زندگی ناشنوایان پیشین که با افراد شنوا زندگی می کرده اند و بر ظلم و تعدی که بر آنها روا می شده و موانع موجود بر سر راهشان فائق می آمده اند ، الگو بگیرند. در واقع ناشنوایان می توانند با خواندن و مطالعه منابع ادبی ناشنوایان و هر موضوع دیگری در رابطه با دنیای ناشنوایان ، مطالب بسیاری از تاریخچه زندگی ناشنوایان بیاموزند و این فرصت این امکان را به خواننده می دهد تا درک بهتری از مسائل و موضوعاتی داشته باشد که ناشنوایان در شرایط و اوضاع گذشته با آنها مواجه بودند. ما باید به کسب آگاهی و فراگیری مان از دنیای ناشنوایان و زندگی آنها ادامه دهیم.