طریقه ارتباط با ناشنوایان (3)

جزوه درسی
مرکز تربیت معلم کودکان استثنایی
کامران رحیمی

شهریور 1361

اکنون می خواهیم بدانیم که برای ناشنوایان چه روشهایی برای گفتن یا بیان مقصود هست.برای ناشنوایان

دو روش هست:

یک: روش لبخوانی

دو: روش اشاره

و در مورد این دو روش بحث می کنیم:

لبخوانی چیست؟

لبخوانی روشی است که ناشنوایان (البته نه همه ناشنوایان) مطالب گوینده را از طریق چشم دوختن به لبها

و حرکات لبها درک می کنند.این روش برای ناشنوایانی که ته مانده شنوایی کافی و نیز استعداد آنها میتواند به آنان یاری نماید مفید است، نه برای ناشنوایانی که ناشنوایی شان شدید و

استعداد سخن گفتن و یاد گیری سخن را ندارند.و لبخوانی کردن هم شرایطی دارد که در اینجا در موردش به اختصار بحث میکنیم:

1- هرگز نباید کنار پنجره یا روزنه یا جاهایی که نور مستقیما به چشم می تابد ایستاد.

2- آقایانی که سبیلهای آنها طوری بلند است که لب یا لبهایشان را می پوشاند،نمی توانندمطالب و مقصود خود را به راحتی به ناشنوایان تفهیم کنند.

3- در هنگام صحبت با ناشنوایان نباید در دهانتان آدامس و آب نبات و خوراکی باشد. و یا در گوشه لب سیگار قرار بگیرد.

4- روشنایی محیط باید به اندازه ای باشد که لبهای شما واضح دیده شود. در تاریک روشن هوا لبخوانی کردن برای ناشنوا مشکل است.

5- فاصله شما با شاگرد باید به اندازه ای باشد که لبها به خوبی دیده شوند. فاصله اگر بیشتر از ده متر باشد لبخوانی کردن مشکل است.

6- تند نباید سخن گفت و نیز خیلی آهسته.و همچنین نباید لبها و دهان را بیش از اندازه کشید یا باز کرد.

7- اگر دو سه دندان جلوی شما ریخته باشد ، برای گذاشتن دندانهای مصنوعی عجله کنید.و چه بهتر دندانهایتان روکش طلایی یا پلاتینی نداشته باشد!

به طور کلی گاهی لبخوانی باید همراه با الفبای دستی یا گویا باشد.الفبای دستی یا گویا می تواند کمک کند برای بهتر فهمیدن مطالب شما.الفبای دستی و گویا روشی است که شکل حروف یا جاهای خروج صدا را

نشان میدهد و این روش، روشی است بسیار عالی و مفید.

دنباله دارد.