گزارشی از مراسم گرامیداشت جولیا سمیعی
یازدهم مرداد ماه 1387
تهیه کنندگان : فریدون خلیلی - محمد حنیف ستاریان
بعد از کشف اسناد ارزشمندی مربوط به جولیا سمیعی در مرکز آرشیو متعلق به کتابخانه دانشگاه گلودت ( تنها دانشگاه مخصوص ناشنوایان در دنیا ) توسط روزبه قهرمان در دی ماه 1386 شمسی که بخشی از میراث ناشنوایان ایران محسوب می شود ، او برای روشن ساختن زوایای مبهم از دوران کودکی و نوجوانی جولیا سمیعی که نقش مهمی در زبان اشاره فارسی را داشت ، تصمیم به پیدا کردن خانوادۀ جولیا سمیعی از جمله خواهر جولیا سمیعی " خانم دکتر کارولین سویفت " و پسران جولیا سمیعی " توماس سمیعی و سیروس سمیعی " را گرفت. بعد از تماس گرفتن ، آنها با گشاده رویی آمادگی خودشان برای همکاری با روزبه قهرمان را اعلام کردند.
بدینوسیله بعد از حدود سی سال ، مجدداً ارتباط میان جامعه ناشنوایان ایران با خانواده گرامی جولیا سمیعی برقرار شد.
در اُردیبهشت 1387 شمسی ، فریدون خلیلی با همراهی همسرش " مونا شهیدی " به قبرستان کاتولیکها برای ادای احترام به شخصیت جولیا سمیعی سری زده و یک حلقه فیلمبرداری به همراه عکسها از آن مکان را تهیه کرده و در اختیار بنیاد پژوهشهای ناشنوایان ایران قرار گذاشته است.
در نتیجه ، عباس بهمنش به نمایندگی از بنیاد پژوهشهای ناشنوایان ایران ، یک نامه شامل سپاسگزاری و دعوت به همکاری با بنیاد تحت عنوان مدیر آرشیو را برای فریدون خلیلی فرستاد.
بدینوسیله فریدون خلیلی با همکاری محمد حنیف ستاریان و رضا ذبیحی ، کار برنامه ریزی برای برگزاری مراسم گرامیداشت جولیا سمیعی ، آنهم بعد از حدود سی سال ، را شروع کرد.
 |
سرانجام مراسم گرامیداشت جولیا سمیعی با حضور مشاوران بنیاد پژوهشهای ناشنوایان ایران همچون سرکار خانم ثمینه باغچه بان و آقایان رضا قلی شهیدی و محسن لوح موسوی و با همراهی دوستداران و علاقمندان ناشنوا ، در ساعت نُه و نیم صبح روز جمعه یازدهم مرداد 1387 شمسی برپا گردیده است.
درابتدای مراسم مذکور ، فریدون خلیلی به حضار خوشامد گفت و سپس جزییات برنامه مراسم گرامیداشت جولیا سمیعی را به اطلاع همگان رساند.
آقای رضا قلی شهیدی به عنوان اولین سخنران ، خاطرات خوبی از جولیا سمیعی را برای همگان بازگو کرد.
سپس خانم ثمینه باغچه بان به بیان خصوصیات اخلاقی جولیا سمیعی که به ناشنوایان ایران و زبان اشاره فارسی عشق می ورزید، پرداخت و او را " بانوی زبان اشاره فارسی " نامید و اهمیت تشکیل بنیاد پژوهشهای ناشنوایان ایران را برشمرد.
سرانجام محسن موسوی که از اعضای هئیت مدیره کنونی کانون ناشنوایان ایران می باشد ، در مورد تاثیر مهم جولیا سمیعی بر روی تحقیقات زبان اشاره فارسی ، سخنرانی کرد.
مرتضی پیروزی به نمایندگی از کمیته پژوهش و توسعه زبان اشاره فارسی مستقر در دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی که جولیا سمیعی بنیانگزارش بود ، خاطره خدمات جولیا سمیعی به زبان اشاره فارسی را گرامی داشت.
سپس رضا محمودی به نمایندگی از انجمن خانواده ناشنوایان ایران ضمن بازگویی مطلب در مورد جولیا سمیعی ، بابت زحمات بنیاد پژوهشهای ناشنوایان ایران بویژه فریدون خلیلی تشکر کرد.
رضا ذبیحی به عنوان مسئول روابط عمومی بنیاد ، گزارشی از اهداف و فعالیتهایی بنیاد پژوهشهای ناشنوایان ایران را به اطلاع همگان رساند و بر اهمیت کارهای پژوهشی حول تاریخ ناشنوایان ایران تاکید کرد.
 ثمینه باغچه بان |
 رضا قلی شهیدی |
 محسن لوح موسوی |
 فریدون خلیلی |
 مرتضی پیروزی |
 رضا محمودی |
| |
 رضا ذبیــحی |
|
بعد از پایان برنامه سخنرانی ها ، حضار بعد از ادای احترام و قدرشناسی و سپاسگزاری نسبت به جولیا سمیعی ، دعای آمرزش را برای شاد ساختن روح والای جولیا سمیعی و پسرانش " دارا و میکاییل " خواندند.
در خاتمه ، عکس یادگاری دسته جمعی گرفته شد و متن نوشته مخصوص اولین مراسم گرامیداشت جولیا سمیعی به امضای همگان رسانده شد. بدینوسیله مراسم مذکور در سر ظهر به پایان رسید.
جای سایر همکاران نزدیک جولیا سمیعی همانند خانم هما خلیلی (اصغر زاده) و آقای کامران رحیمی در این مراسم بسیار خالی بود.
اُمید است که بزودی شاهد حضور این دو تن که از مشاوران بنیاد پژوهشهای ناشنوایان ایران هم هستند ، در مراسم سالهای آینده مربوط به جولیا سمیعی باشیم.
پیامی از جانب خانواده جولیا سمیعی خطاب به جامعه ناشنوایان ایران
سیزدهم مردادماه 1387
روزبه قهرمان در روز یکشنبه سیزدهم مرداد 1387 شمسی (امروز) توفیق دیدار با آقای سیروس سمیعی که از آمریکا به شهر تورنتو آمده ، بدست آورد و باهم در مورد مادر گرامی اش " جولیا سمیعی " گفتگوهایی داشت.
سیروس سمیعی در مورد درخواست روزبه قهرمان مبنی بر ارائه پیام کوتاهی خطاب به ناشنوایان ایران ، می نویسد:
|
The only message I have is that I continue to be amazed at the unexpected kindnesses I encounter from friends and from strangers. To think that people would remember my mother and her work all these years later, after all that has happened in their lives and in ours, with a commemorative ceremony is extremely touching.
تنها چیزی برای گفتن دارم ، این است که من بابت مهربانی غیر قابل وصف که از جانب دوستان و غریبان دیدم ، همچنان در شگفت هستم. به آدمهایی که در طول این همه سالها و بعد از حادثه ای که بر زندگی آنها و ما تاثیر گذاشته ، از طریق برپایی مراسم گرامیداشت مادر من و کارش را به خاطر خواهند آورد ؛ می اندیشم.
|
