یاد آوری :مولانا ( لقب شاعر و عارف معروف ایرانی " مولوی " ) در نزد مردمان امروزی جایگاه ویژه ای دارد ، به دلیل اینکه همواره در کنار رنج ها و آلام بشری حضور داشته است.
در نتیجه ، مولانا را می شود به عنوان یک فیلسوف اگزیستانسیالیست در نظر گرفت. در واقع ، مولانا از اول " مثنوی " ، غم خویش را با ما گره می زند و از نفیر فریاد می زند.
این کسی که فریاد می زند ، از درد بی خبر نیست ؛ بلکه همراه با فریادش ، آنچه را در سینه دارد ، کریمانه به ما می دهد.
مولانا همانند حضرت علی (ع) که در خطبه هایش از درد انسان های احمق آه می کشد ، در جای جای " مثنوی " خون دل می خورد.
آدمیان بی خردی که زحمت خواندن و پرسش را از خود دور کرده اند ، آفت هستند ؛ آفتی که علاوه بر گرفتاری خود فرد ، جامعه را گرفتار خواهند کرد.
انسان باید بکوشد از ظرفیت عقل خودش بهره ببرد تا از آفت احمقی به دور باشد و به میزانی که عقل رشد کند ، جان قیمت و جهان توسعه می یابد.
