هیچ چیز روشن تر از این برایم نیست.
در میان انبوه موجودات نامرئی زندگی می کنم.
و مثل پرنده حشره خوار شب دایم می شنوم
اما فقط یکبار به من اشاره شد.

وقتی که همه اُمید ها نقش بر آب شدند ، تو آخرین اُمید ما هستی
خدایا ، هرگز مگذار که صدایت بزنم و از آخرین فرصت خود محروم شوم
که به همان سرعتی که می آید ناپدید شود
و من به قدرت لایزال تو شک کنم.

تنها چیزی که می خواهم این است ....... به وجود خود ادامه بده
دستانت را دریغ مدار ، مرا همچنان بنواز.

یادآوری: شعر مذکور در کتاب " کنکاش در قلبم " - برگزیدۀ اشعار میلتون اکورن ، صفحه 181 آمده است ، با این مشخصات : Dig up my Heart: Selected poems 1952 - 1983 Toronto: McClelland and Stewart, 1983