واژه ادب گاهی مفهوم کمّی داشته و آموخته های اکتسابی در زمینه علوم را در بر می گرفته است. در همین معنا می باشد که فرهنگ به عنوان مجموعه لغات مورد استفاده قرار می گیرد مانند: فرهنگ لغت نامه دهخدا.
گاهگاه فرهنگ به عنوان معارف به کار می رفته است. به همین دلیل بود که ما ایرانیان ابتدا عنوان وزارت معارف و بعدها وزارت فرهنگ را برای آنچه که امروزه " وزارت آموزش و پرورش " است ، به کار می بردیم.

اکنون معنای واژه فرهنگ در زبان فارسی به طور کلی تغییر یافته است و مفهوم جدید آن بی شک منشعب از اندیشه های علوم اجتماعی غربی به خصوص رشته های جامعه شناسی و مردم شناسی در صد سال اخیر است که فرهنگ را عامل اصلی و شکل دهنده اجتماع بر می شمارند.
با این تعبیر ، فرهنگ گنجینه ای است از تمامی تجربیات بشری که به دو قسمت تقسیم می شود:

1. فرهنگ مادی
2. فرهنگ غیر مادی (معنوی)

فرهنگ غیر مادی (معنوی) شامل مجموعه ارزشهای اجتماعی ، هنجارهای رفتـاری ، آفرینش های هنری و فلسفی یک جامعه می باشد که در برگیرنده اخلاقیات و مذهب و سنن اجتماعی و فرهنگی نیز می شود.

فرهنگ ناشنوایان شامل عقاید ، باورها و تفکرات افراد ناشنوا است که در جامعه ناشنوایان دیده می شود و همانند سایر فرهنگها همچون سیاهپوستان ، چینیان دارای عناصر یا مایه های ویژه خویش است. اینگونه عناصر و مایه ها از جمله زبان اشاره بدون شک در پاسخ به نیازهای فرهنگی و اجتماعی خاص جامعه ای که فرهنگ ناشنوایان در آن رشد و نمو کرده ، بوجود آمده است. بنابر این تفاوتهایی میان فرهنگ ناشنوایان ایران با فرهنگ ناشنوایان سایر کشورها از جمله آمریکا وجود دارد که قابل توجه و سخت جالب است.

محققان بزرگ غربی به خصوص آمریکا در زمینه فرهنگ ناشنوایان ، تحقیقات سودمندی انجام داده اند که برای نمونه مثال ، می توان از یک مرد ناشنوای آمریکایی به نام " روی هولکومب " یاد کرد که کتاب مفید تحت عنوان " فرهنگ ناشنوایان ، راه ما " Deaf Culture - Our Way را با یاری و همراهی دو پسر ناشنوایش - ساموئل و توماس - در سال 1977 میلادی نوشت که تاکنون بارها تجدید چاپ شده است.

 

زن و شوهر ناشنوای آمریکایی به نام کارول پادن و تام هامفریس کتاب تحقیق مفصلی در زمینه بررسی تحولات تاریخی دیده شده در فرهنگ ناشنوایان آمریکا از دویست سال پیش تاکنون را در سال 2006 میلادی تالیف کرد که عنوان آن " اطراف فرهنگ ناشنوایان " Inside Deaf Culture نام داشت و در نوع خودش ، یک اثر بدیع محسوب می شود.

عباس بهمنش به عنوان اولین ناشنوای ایرانی شناخته می شود که مقاله سودمند تحت عنوان فرهنگ ناشنوایان ایران Iranian Deaf Culture را با یاری و همراهی روزبه قهرمان و سایر دوستان ایرانی تالیف کرد که در کنفرانس بین المللی مخصوص ناشنوایان مستقر در دانشگاه گلودت به نام Deaf Way II - ماه جولای سال 2002 میلادی ارائه شد که باعث افتخاری جامعه ناشنوایان ایران است.