موضوع ناشنوایی و ناشنوایان از قدیم در متون ادبی و فرهنگی مطرح بوده اند.
معمولاً هر جایی که ناشنوایی به صورت موضوع و یا بخشی از یک اثر ادبی و فرهنگی شده است ، بیشتر در راستای مقایسه و تبیین دو انسان متفاوت بوده است که یکی دارای حس شنوایی و فرهنگ محاوره ای بوده است و دیگری فاقد حس شنوایی و همچنین دارای فرهنگ اشاره ای .
البته چنین روند در دهه هفتاد میلادی به بعد ، متوقف گردیده است. چون ثابت شده است که ناشنوایان به خاطر داشتن کاراکتر منحصر به خود ، می توانند دارای شکل متفاوتی در ادبیات و حتی زبان ، تاریخ ، آموزش و پرورش ، جامعه و فرهنگ باشند.