انجمن ملی ناشنوایان انگلستان

انجمن ملی ناشنوا شده های انگلستان

در کشور کانادا ، دادستان عالی کشور در هنگام تصویب و صدور یک لایحه قانونی مهم درباره پرداخت اجباری هزینه حق الزحمه رابطان زبان اشاره ناشنوایان در دادگاهها توسط دولت فدرال ، هر سه گروه جداگانه یعنی ناشنوا ، نیمه شنوا و ناشنوا شده را به صورت سه هویت مستقل مورد خطاب قرار داده است.

در کشور ما ، یعنی ایران ، افراد هر سه گروه ( ناشنوا - نیمه شنوا - ناشنوا شده ) فاقد هر گونه تعریف مشخص و هویت مستقل و جداگانه از هم می باشند و در مکان های مخصوص ناشنوایان همچون شعبات کانون ناشنوایان ایران و انجمن خانوادگی ناشنوایان ایران جمع شده اند. در نتیجه مسئولان کشور متاسفانه با دیدن رئیس فلان شعبه کانون ناشنوایان که درمرحله بزرگسالی ناشنوا شده است ، به طور اشتباه خیال می کنند که تمام ناشنوایان مانند رئیس آن شعبه کانون خیلی خوب حرف می زند ؛ لذا هیچ مشکلی در اجتماع و آموزش و اشتغال ندارند . در نتیجه ، لزومی برای به رسمیت شناختن زبان اشاره فارسی به عنوان زبان مادری ناشنوایان ایران نمی ببینند.
یکی از موارد ضرر این است که مسئولان کشور ما با دیدن افراد ناشنوا شده که دارای گفتار خوبی می باشند و به عنوان رابطان ناشنوایان در جلسات مهم همچون گردهمایی روسای کانونهای ناشنوایان سراسر کشور حضور می یابند و اشارات سخنرانان ناشنوا را به زبان گفتاری برای حضار شنوا ترجمه می کنند و یا بالعکس گفتار سخنرانان شنوا را به زبان اشاره بر می گرداند ، به طور اشتباه نتیجه می گیرند که جامعه ناشنوایان به دوره تربیت رابطان ناشنوایان احتیاج ندارند ، لذا احتیاجی به اختصاص بودجه برای راه اندازی دوره تربیت رابطان نیست. در نتیجه ، جایگاه دوره تربیت افراد شنوا برای گماردن به شغل رابطان ناشنوایان در ایران ، خدا نکرده کم کم به فراموشی سپرده می شود. چون افراد ناشنوا شده تا حدودی جای رابطان ناشنوایان را که از میان افراد شنوا انتخاب می شوند ، گرفته اند؛ هرچند نیت شان خدمت به جامعه ناشنوایان است.

با نگاهی به تاریخ کانون ناشنوایان ایران (تاسیس شده در سال 1339 شمسی ) ، در می یابیم که قرار گرفتن یک فرد ناشنوا شده که در بزرگسالی قوه شنوایی خود را به طور ناگهانی از دست داده است و اصولا میانه خوبی با زبان اشاره فارسی ناشنوایان را ندارد ؛ در راس ریاست کانون ناشنوایان آنهم به مدت بیست و هفت سال ، چه زیان هایی به جامعه ناشنوایان ایران وارد ساخته است.

در واقع، به نظر من اگر همت و جانفشانی های بزرگمردانی که در گروه پژوهش و توسعه زبان اشاره فارسی دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی کشور فعالیت می کردند ، همچون آقایان محسن لوح موسوی ، رضا قلی شهیدی ، حبیب تهرانی زاده ، مرتضی پیروزی ، رضا محمودی و خانم ایران بهادری نبودند ؛ فرهنگ (هویت) ناشنوایی به خصوص اهمیت جمع آوری اشارات فارسی در ایران تا حدود زیادی نابود می شد .
ناشنوای صاحب نظری که در بزرگسالی قوه شنوایی خود را به طور کامل از دست داده و وارد محیط ناشنوایان یعنی هنرستان ناشنوایان و سپس کانون ناشنوایان ایران شده ، به درستی ضرر حضور چنین شخصی آنهم در سمت ریاست کانون ناشنوایان ایران را تشخیص داده و در نامه ای خطاب به من در 74/11/25 از تهران به مشهد فرستاده ، بیان کرده است:
"قبول بفرمایید که مبارزه سختی در پیش روی داریم. کانون ناشنوایان تهران از وجود یک غده سرطانی خطرناک رنج می برد و لازمه ریشه کنی این غده نیز یک انقلاب و دگرگونی ریشه ای است که طبیعتا چنین جریاناتی را نیز بهمراه دارد و البته ما و دوستانمان با منطق و بردباری و در جهت نیل به هدف نهایی چنین مصائبی را تحمل می کنیم و صد البته دلگرمیمان به این است که دوستان فهیم و پرکاری چون شما را در جبهه خویش داریم".

لیزا کاپنین

لیزا و هادی معیری در کانون ناشنوایان ایران

البته باید بگویم که نه تنها در کانون ناشنوایان تهران ، بلکه در سایر شعبات کانون نیز چنین مشکلات و گرفتاری ها و دردسری ها دیده می شود که به خاطر وجود اصطکاک میان خود ناشنوایان و افراد ناشنوا شده که در بزرگسالی قوه شنوایی خودشان را به طور ناگهانی از دست داده اند ؛ پیدا شده است .
این طبیعی است چرا که این دو گروه از نظر حالات رفتاری و فرهنگ (هویت) ناشنوایی خیلی باهم تفاوت دارند( با توجه به گروه دیگر همچون نیمه شنوایان) و این موضوع یک مقاله جداگانه می طلبد.

کینگ جوردن

جنبش های حمایتی از جمله انجمن ناشنوایان تورنتو برای

روبرت داویلا

صحیح است که فدراسیون جهانی ناشنوایان که کانون ناشنوایان ایران عضو آن است ، عضویت نوع انفرادی خود را فقط به ناشنوایان محدود نساخته است یعنی اشخاص ناشنوا شده و نیمه شنوایان بدون توجه به انواع ناشنوایی شان می توانند به عضویت فدراسیون جهانی ناشنوایان در بیایند اما سیاست غیر مکتوب (تدوین نشده) فدراسیون جهانی ناشنوایان جلوی ورود افراد ناشنوا شده به عضویت هئیت ریسه فدراسیون را می گیرد ، چرا که فدراسیون جهانی ناشنوایان شرط اصلی یعنی دانستن زبان اشاره و سخنرانی به زبان اشاره برای حضار را از افراد ناشنوا شده می طلبد که بیشترشان اینگونه استعداد را ندارند.
به این ترتیب ، ما در بیست سال اخیر که از زمان ریاست فرد ناشنوای آمریکایی به نام یرکر آندرسن Yeker Anderson شروع می شود ، تاکنون ما شاهد حذف و کنار گذاشتن افراد شنوا و حتی خود افراد ناشنوا شده که در بزرگسالی قوه شنوایی خود را از دست داده اند ، از عضویت در هئیت رئیسه فدراسیون جهانی ناشنوایان هستیم.

در واقع ، اگر ما ناشنوایان به استعداد و توانایی خودمان ایمان داشته باشیم ؛ می توانیم از عهده هر کار مربوط به خودمان بر آییم. با این حال ، برای حفظ اتحاد و همبستگی در جامعه ناشنوایان ، با نظریه دوست گرامی خودم یعنی عباس بهمنش کاملا موافق هستم که ما ناشنوایان باید با آغوش باز از ورود افراد ناشنوا شده و همچنین افراد نیمه شنوا که با زبان گفتاری صحبت می کنند ، به جامعه ناشنوایان ایران استقبال کنیم تا با کمک آنان، توانایی مان برای احقاق حقوق ناشنوایان افزایش یابد. اما باید به یاد داشته باشیم که مسئولیت ریاست هر گونه سازمان مخصوص ناشنوایان ایران همانند کانون ناشنوایان ایران باید به دست یک فرد ناشنوا سپرده شود تا نماینده شایسته فرهنگ (هویت) ناشنوایی ایران از طریق به کار بردن زبان اشاره فارسی باشد و موجب تضییع حقوق اکثریت ناشنوایان نشود.
در غیر اینصورت ، بهتر است که افراد ناشنوا شده برای خودشان یک انجمن جداگانه مانند انجمن افراد ناشنوا شده های کشورهای پیشرفته ایجاد کنند و ریاست آن را خودشان به عهده بگیرند. چرا که حفظ سمبل فرهنگ (هویت) ناشنوایی یعنی زبان اشاره ناشنوایان که از همه چیز بالاتر و مهم تر است ؛ گاهگاه توسط افراد ناشنوا شده نادیده گرفته می شود.
هرچه هست زندگی است که فریاد می زند. گاهی بلند ترین فریادها از جنس سکوتند. دلی شنوا باید داشت تا شنید! بیایید یاد بگیریم که چگونه با واژه های سکوت، سخن بگوییم. این تجربه ای گرانبهاست. برای آنها که نمی شنوند و فریاد می زنند، هر چند کسی صدایشان را نمی شنود و هم برای آنها که می شنوند و فریاد نمی زنند ، از ترس و شرمساری اینکه مبادا کسی صدایشان را نشنود!

امید است با پایان یافتن بنای جدید ساختمان کانون ناشنوایان ایران در محل شهرک قدس که جزو املاک مرغوب تهران است ، در اواخر اسفند سال 1385 روند به رسمیت شناختن زبان اشاره فارسی به عنوان زبان اشاره مادری ناشنوایان ایران با سرعت هر چه بیشتری صورت بگیرد و موقعیت سه گروه مستقل یعنی ناشنوا و نیمه شنوا(سخت شنوا) و ناشنوا شده در میان جامعه ناشنوایان ایران و همچنین در نزد مسئولان کشور به خوبی تعریف شده باشد تا امکان استفاده از استعداد و توانایی های این سه گروه در یک جا همچون کانون ناشنوایان ایران ، به خوبی فراهم گردد و راه برای دوره تربیت رابطان ناشنوایان و آموزش به کودکان ناشنوا با کمک زبان اشاره که متاسفانه در ایران رو به فراموشی می رود ، باز شود.