حسین گلبیدی در محله بید آباد اصفهان به سال 1307 شمسی به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی را در مکتبی که در مسجد سید اصفهان و مسجد آمیرزا باقر دایر بود ، گذراند.

در آن زمان ، با کودک کرولال مواجه شدم که پدرش برای جلوگیری از رها شدن در کوچه و خیابان ، او را به دبستان سپرده بود. او چون زبان نداشت و نمی توانست با بچه ها ارتباط برقرار کند ، در ساعات تفریح در کناری می ایستاد و به دیگران نظاره می کرد ، دلم به حال او سوخت و برای اینکه او را از ناراحتی در آوردم ، او را نزد خود می خواندم و با ایما و اشاره با وی صحبت می کردم ، کودک کرولال خوشحال شد. منهم از اینکه توانستم او را از تنهایی ناراحت کننده خارج کنم ، دلشاد می شدم. رفته رفته چند کلمه ای به او یاد دادم و چون کلمات را توانست خوب تلفظ کند ، او را به دفتر دبستان نزد معلمان می بردم تا اورا تشویق کنند.

گلبیدی در بهمن 1333 رسما به استخدام آموزش و پرورش در آمد و به قریه " فرادنبه" در حوالی شهر بروجن منتقل گردید و چون علاقمند تدریس به کودکان کرولال بود ، در مورد احتمال وجود اینگونه کودکان تحقیقات به عمل آورد تا اینکه یک کودک کرولال به نام " اسحاق ایرانپور" به او معرفی شد.

گلبیدی او را به همراه با شاگردان شنوا تحت تعلیم قرار داد. پس از مدتی که اسحاق توانست چند صفحه از کتاب اول را بدرستی بخواند و هم املاء آن را بنویسد. اداره فرهنگ بروجن اینگونه پیشرفت کودک کرولال  را تایید کرد و نتیجه آن را به اداره فرهنگ اصفهان گزارش دادو از این رو ، گلبیدی بخاطر عشق و علاقمندی زیاد به کار با کرولالها ، تقاضای امتیاز دبستان کرولالها را از وزارت فرهنگ کرد لذا در مرداد 1334 به تهران احضار شد و برای آزمایش ، به دبستان " کرولالهای باغچه بان"  که در دروازه دولت دایر بود ، معرفی شد.

ناگفته نماند که گلبیدی نام "جبار باغچه بان" و وجود دبستان برای تعلیم به کودکان کرولالها را نشنیده و نمی دانست و تصورش این بود که او مبتکر تدریس کرولالها در ایران است. بنابراین وقتی به حضور باغچه بان رسید ، متعجب شد که سی سال قبل از او ، باغچه بان این کار را آغاز کرده است.

باغچه بان در این دیدار ، پس از آزمایشها ، گلبیدی را ستود و با بزرگواری گفت:
"با توجه به علاقه ای که به تدریس کرولالهای داری ، من از وزارت فرهنگ تقاضا میکنم که تو را به این دبستان منتقل کند و به اندازه ای که اداره فرهنگ به تو حقوق می دهد ، فوق العاده می دهم و زنی را هم به عقد تو در می آورم و یکی از اطاقهای دبستان را هم در اختیارت قرار می دهم." اما متاسفانه پیشنهاد باغچه بان در نزد وزارت فرهنگ عملی نگردید و گلبیدی دوباره به اصفهان برگشت و به دبستان "مفید اسلامی" معرفی شد. چون صاحب امتیاز دبستان قبول کردگلبیدی مدیریت آن را به عهده بگیرد و در صورت داشتن اوقات بیکاری با کودکان کرولال کار کند،او توانست رسماً اوّلین کودک کرولال را که بسیار کم بنیه بود ، به شاگردی بپذیرد. بعد از یکسال ، چون تعداد شاگردان کرولال به هشت نفر رسید ، اداره فرهنگ اصفهان به ناچار در سال 1335 ابلاغ مدیریت و آموزگاری دبستان کرولالهای را برای گلبیدی صادر کرد. بدین ترتیب ، تاریخ آموزش ناشنوایان اصفهان ( بعداز تبریز و تهران ) برای اوّلین بار توسط گلبیدی آغاز گردید. این دبستان در دوسال اوّل در منزل محقری واقع در خیابان طالقانی دایر بود و سپس به منزل وسیعی دارای مساحت هزار متر مربع در مقابل مدرسه چهار باع کوی عالم آرا منتقل یافت که پرداخت اجاره پنج ساله آن را بر عهده گلبیدی بود و اداره فرهنگ اصفهان هیچگونه کمک مالی نمی کرد بنابراین گلبیدی تا 1340 به تنهایی از صبح تا عصر مشغول تدریس و نیز تنظیف دبستان بود و از عصر تا پاسی از شب گذشته مشغول تهیه وسایل کمک آموزشی بود.

حدود بیست عدد تابلو الکتریکی برای کمک به امر تعلیم فارسی ، هندسه ، حساب ، جغرافیا و مفاهیم کسرهای اعشاری و متعارفی و غیره توسط گلبیدی تهیه شد. در سال 1340 ، دکتر مهران - وزیر فرهنگ - به اصفهان آمد و بعد از بازدید از دبستان کرولالهای اصفهان (گلبیدی ) و مشاهده طرز کار تابلوهای الکتریکی ویژه آموزش هندسه که چند شکل هندسی روی آن ایجاد و مشخصات آنها توضیح داده شد ، دستور اعطای یک نشان عالی به گلبیدی را صادر کرد و مبلغی حدود پنج برابر حقوق ماهانه را به عنوان پاداش داد و وعده اعزام آموزگار و مستخدم برای کمک به گلبیدی را داد. گلبیدی در سال 1341 صاحب اوّلین آموزگار  و مستخدم شد و در سال 1342 قطعه زمینی موقوفه به مساحت هزار و پانصد متر را که در کوی دولت سابق و خیابان آیت الله طیب فعلی واقع شده است ، از اداره اوقاف اصفهان اجاره کرد و با هزینه شخصی بنایی به وسعت چهار صد متر مربع در آن ایجاد کرد.

گلبیدی در سال 1362 که بازنشسته شد ، حدود هفت آموزگار و معّلم کارگاهی داشت و شاگردان دبستان علاوه بر خواندن و نوشتن ، با فنون برق ، مشبک کاری ، ماشین نویسی ، درود گری و نقاشی آشنا می شدند. اکنون گلبیدی در موزه ای واقع در پاساژ خیابان آیت الله طالقانی کار میکند و در جمع آوری اعانه برای انجمن حمایت از زندانیان اصفهان فعالیت میکند و با فروتنی خاص و علاقه ویژه نسبت به ناشنوایان که دارد، در مراسم آنان مانند مراسم اختتامیه ششمین گردهمایی مسئولان کانونهای ناشنوایان کشور (اردیبهشت 1382 ) که توسط هیئت مدیره کانون ناشنوایان اصفهان برپا شد ، حضور می یابد و با سخنرانی خویش رهنمود های لازم را به حضار می دهد.

 
دیدگاه آموزشی

گلبیدی اثر مستقلی در زمینه آموزش ناشنوایان را از خود باقی نگذاشت. هرچند دیدگاهش در لابه لای سخنرانی و مصاحبه به صورت مکاتبه و خاطره نویسی دیده می شود:

1 ) به کارگیری وسایل کمک آموزشی در امر تعلیم به کودکان ناشنوا (برای تسهیل در یادگیری درس)

2 ) لزوم آموزش هنر و فنون به شاگردان ناشنوا ( برای تقویت و با روی استعداد ذاتی)