There is no exact record of the population of deaf people in Iran. According to some statistics they constitute 0.5% of the population and according to another 1.5%. (Population of Iran is about 70 million.) There are 17026 Deaf students in Iran, 9202 of them are boys and 7824 are girls. Not all of these Deaf students attend Deaf schools. About 5000 participate in ordinary schools. Deaf students in Iran can choose whether they want to study at ordinary schools or Deaf schools. Of course there are experts that guide the families to choose the best one for their children. They test children's hearing ability and IQ and then make suggestions as to the school they should attend. Some other factors like economic problems and the distance between home and schools are considered as well.

جامعه ناشنوایان فنلاند

مصاحبه عباس بهمنش با کسیا آلن در برلین آلمان
ترجمه : پانته آ سروش

کارل اسکار مالم ، بنیانگذار ناشنوای آموزش و پرورش ناشنوایان فنلاند وظیفه خود را دانست که به ناشنوایان فنلاندی خود بگوید که می توانند از زبان اشاره فنلاندی اشان (FSL) برای برقراری ارتباط با دیگران استفاده کنند. وی پس از یازده سال تحصیل در کشور سوئد ، از مدرسه ناشنوایان مانیلا در استکهلم (1834-1845 ) فارغ التحصیل شد. زمانی که وی از سوئد به فنلاند بازگشت ، با خود پرچمی نمادین به نشانه قدرت و بنیش و آگاهی ناشنوایان به همراه آورد. وی در سن 37 سالگی در اثر بیماری ذات الریه در گذشت.
- دو تن از شاگردان وی ، آقا و خانم هرن Hirn پرچم او را به منظور ادامه سنت وی که با آموزش زبان اشاره فنلاندی به سایر ناشنوایان و حفظ و ثبت تاریخچه زندگی ناشنوایان آغاز نموده بود ، برافراشته نگه داشتند. پس از تاسیس باشگاه ناشنوایان ، این زوج از اینکه ناشنوایان می توانستند به جای در خانه ماندن و منزوی شدن در این باشگاه حضور یابند ، آسوده خاطر و خرسند گشتند. آنها در طول زندگی شان ، عکس هایی از وقایع و رویدادهای جامعه ناشنوایان و زبان اشاره فنلاندی را تهیه کردند. در نتیجه کارهای آنها افراد شنوا را هم تحت تاثیر قرار داد. به طور مثال این زوج اوقات زندگی خود را صرف تهیه کتابی شامل 330 عکس نمودند. این کتاب اولین کتابی است که دارای لغت نامه زبان اشاره فنلاندی است و در اوایل دهه 1900 گرد آوری شد.

ترجمه: پانته آ سروش

لازم است در ایران مراکزی برای ارائه خدمات به ناشنوایان توسط رابطان مجرب ایجاد شوند. تاکنون شاهد مواردی بوده ایم که افراد شنوا از جمله افرادی که والدین ناشنوا دارند به عنوان رابط مایل به همکاری با ناشنوایان ایرانی بوده اند وبه عنوان رابط آنها را همراهی کرده اند.
اگرچه که این افراد دارای صلاحیتهای علمی لازم هستند اما این کافی نیست چرا که کسب مهارتهای لازم به عنوان رابط نیازمند گذراندن دوره های خاص و کار با مربیان ناشنوای متخصص است. در این صورت است که آنها می توانند به رابطان با صلاحیت برای ناشنوایان بدل شوند.می دانیم که ایران همچون کشورهای اروپایی و امریکایی نیست. در ایران فرد شنوای مسئول با امور ناشنوایان به هرکس که بخواهد به عنوان رابط با ناشنوایان همکاری کند بدون در نظر گرفتن اینکه آیا وی صلاحیت لازم را دارد یا نه فوراً این امکان را به او می دهد که به عنوان رابط فعالیت کند. اطمینان دارم بعضی ها فکر می کنند که من در رویای ایجاد برنامه آموزش رابط سیر می کنم. در واقع اگر ایده اجرای چنین برنامه ای را داشته باشم کاملاً در اشتباهم. اجازه دهید برایتان توضیح دهم که چرا داشتن چنین ایده ای اشتباه است. چرا که اجرای برنامه آموزش رابط تنها از طریق شیوه مستقیم کارآمد نمی باشد. افزایش تعداد رابطان ناشنوایان و بهبود کیفیت کارشان نیازمند فضای کاری مناسب و ایمن است. لازم است که فضای سیاسی و اقتصادی را تغییر دهیم و برای عملی نمودن آن باید این دو مرحله را پشت سر گذاشت.

ترجمه: پانته آ سروش

در گذشته،افراد ناشنوا بدون آن که سرگذشتی از آنها برجای بماند ، درمی گذشتند و پیشینه آنها همراه با جسمشان مدفون می شد و درباره آنها و مهارتهایشان در رابطه با زبان اشاره آمریکایی، مدیریت وتوانایی آنها و از خودگذشتگی ها و تلاشهایشان برای جامعه ناشنوایان سخنی به میان نمی آمد و این مشکلی بود که سالیان متمادی با آن مواجه بودیم. فقدان امکانات برای ثبت و نگهداری پیشینه ناشنوایان همواره ما را مستاصل می سازد.

میهمان ما " وینسنت چیووت " که یک ناشنوای اهل آلبرتا (منطقه ای در غرب کانادا) است که درمراسمی که به مناسبت هفتادمین سال بزرگداشت ناشنوایان در انجمن ناشنوایان شهر کالگری برگزار شد ، سخنرانی ارزشمند و باشکوهی درباره زنی ناشنوا به نام " لوسی الیوت " ایراد کرد.
طبق گفته وی درباره این خانم ناشنوا،

ترجمه: پانته آ سروش

در مکان هایی همچون کلاس درس ، رستوران ، باشگاهای ورزشی ، اتاق نشمین ، آشپزخانه و غیره ، مردم درباره نحوه به کارگیری مناسب زبان برای آموزش خواندن و نوشتن به کودکان ناشنوا صحبت می کنند. این موضوعی است که همواره در میان افراد شنوا مورد بحث بوده و همچنان هم هست و تقریبا همه آنها فراموش می کنند که نگرشها و اعمال آنها منعکس کننده گونه ای تبعیض آمیز از تفکر است که شنوا گرایی Audism نامیده می شود.
من در هرجلسه کارتیمی یا نشستی که شرکت کرده ام، جوانان و بزرگسالان ناشنوای حاضر شاهد این بوده اند که چگونه افراد شنوا بر ما و زبان اشاره مان کنترل و نظارت دارند.
بگذارید تفاوت میان شرایط لازم برای استخدام فردی که قرار است هرموضوع درسی را با زبان اشاره به شاگردان ناشنوا تدریس کند با فردی که زبان فرانسه را به عنوان زبان دوم به شاگردان شنوا درس می دهد ، را نشان دهم .