گزارش برگزاری مراسم شب یلدا برای دانش آموزان ناشنوا

در کتابخانه عمومی حسینیه ارشاد

(تالار شریعتی)

تمثیلات عرفانی مربوط به ناشنوایی در اشعار مولوی

پژوهشگر: روزبه قهرمان

عالمان اخلاق اسلامی ، زبان و توابع آن مانند لالی و گنگی را بیشتر از جنبه آسیب شناسی و آفات مورد بررسی قرار داده اند تا نقش مفید و سازنده آن. کتابهایی همچون احیاء العلوم ، کیمیایی سعادت ، المُحَّجه البیضاء ،‌جامع السعادت و معراج اسعاده بر این سان و سیرت رفته اند. آنچه مثنوی ومعنوی مولوی را از اینگونه آثار متمایز می سازد، استفاده هنرمندانه از تمثیل است. ثمثیل در لغت ،‌به معنای مثال آوردن و تشبیه کردن است و در اصطلاح اهل ادب ، عبارت است از تشبیه به امری دیگر تا از آن فایدتی معنوی حاصل آید. اصولاً ذهن فطری بشر با تمثیل سازواری دارد ، ازاین رو یکی از شیوه های تعلیمی کثب آسمانی و روش های بلاغی و مؤثر پیامبران و مصلحان و مرّبیان بشر ،‌ارسال مثل بوده است زیرا تمثیل بجا و گویا ،‌از خشکی سخن می کاهد و ذهن مخاطب را به سوی مقصود گوینده می انگیزد.
سولانا در مثنوی از راه تمثیل و تفهیم مقاصد خود ، نگاه فرهنگ و مردم روزگار خود را درباره بسیاری از امور مانند لالی و کری که از اصطلاحات مهم ناشنوایی می باشد ، منعکس کرده است و این مطلب از نظر جامعه شناسی تاریخی و همچنین برای مطالعه فرهنگ ناشنوایان (Deaf Culture) دارای اهمیت است.