این نوشته توسط نگارنده تلخیص شده و کمی تغییر یافته است. 

مـانیـفست سبـــــز

"پیشگفتار"

نوشتن در مورد ادبیات ، کار ساده ای نیست که هر کسی بتواند آنرا انجام دهد. آنچه که مراوا داشت تا در این زمینه قلم بزنم،هم عشق بود و هم جسارت ! عشق به نوشتن قصه و داستان ، و جسارت بحث در زمینۀ ادبیات را داشتن! دیگر هیچ! هر چند اعتقاد دارم این عشق و جسارت ، در مقابل عشق و تخصص استادان این فن ، هیچ است. امّا چکنم؟ گفتن و نوشتن در مورد آنچه که تشخیص میدهم برای کمک و برای دادن اطلاعات ، هر چند ناچیز ، جهت انسانها ، کار من است. مگر نه اینکه سعدی گفته است:

 اگر بینی که نابینا و چاه است          اگر خاموش بنشینی گناه است

و امّا چه شد که در زمینۀ ادبیات و بخصوص تمدن قلم می زنم؟ داستان مفصلی است مختصرش اینکه باعث و بانی این نوشته ، آرزوها و رؤیاهای کودکی ام در زمینۀ سعادت بشر و همچنین اعتقاد راستینم به توانایی های معجزه آفرین ادبیات بود. چنانچه بیش از نیمی از تربیت و تفکرات و جهان بینی ام از ادبیات است. و در ضمن مسئولیت حفظ و پاسداری از دستاوردهای بشری ( تمدنها) و دشواری چنین پاسداری ای ، دغدغه خاطرهایی را در ذهن هر فرد مسئول برمی انگیزد که من نیز از هجوم چنین دغدغه خاطری مستثنی نبوده و نیستم. و اندیشیدن به فردای خود و دیگران ، خواه ناخواه با بیم و اضطراب همراه است که این از خصیصه سرشت آدمی است. و مسلم است که من نیز از داشتن چنین خصیصه ای محروم نیستم. بهرحال آنچه که باعث شد این نوشته پدید آید تمامی اینها بود. به امید اینکه به "خود" که همانا "امروزیان" هستیم، کمتر اندیشیده و به "آنها" بیندیشیم. چرا که "فردائیان" یا محکوم به فنا خواهند بود یا محکوم به بقا! و چه بهتر که کاری کنیم تا دچارعذاب وجدان نگردیم. و این ممکن نمی شود مگر با کاشتن درخت ادبیات غنی و با به ثمر رساندن شاخ و برگهایی بنام فرهنگهای پویا و سازنده و با میوه هایی به اسم تمدن جدید! دیگران کاشتند ما خوردیم ، ما می کاریم تا دیگران بخورند!