دانشمندان اسلامی که شرافت هر علمی را به شرافت موضوع آن علم مربوط می دانستند ،
می گفتند : " علم طب شریف است " ، به خاطر اینکه موضوع آن " انسان " به عنوان اشرف کائنات است که از میان موجودات مفتخر شده به اینکه نفس ناطقه داشته باشد و توانایی دارد که بیندیشد و خوب و بد را از هم تمیز دهد.
اطبای مسلمان این گفته پیامبر (ص) را آویزه گوش خود ساختند:
" من تطبب و لم یعلم منه الطب قبل ذالک فهو ضامن " .
کسی که پزشکی بورزد در حالیکه دانش آن را پیش از آن نداشته باشد (بدون علم و آگاهی) ، نسبت به سرنوشت بیمار مسئول و ضامن است.
همچنین آنها با استناد به گفته پیامبر (ص) که می فرماید :
"خداوند هیچ دردی را بی درمان نفرستاد " ، در زمینه یافتن راه درمان پزشکی تلاشهای بی مانندی کردند که مایه اعجاب جهانیان است.
مولوی با استناد به گفته ارزشمند پیامبر(ص) می سراید:
گفت پیغمبر که یزدان مجید از پی هر درد درمان آفرید
لیک ز آن درمان نبینی رنگ و بو بهر درد خویش بی فرمان او
(دفتر دوم 685 - 684)
اطبای مسلمان معتقد بودند که بیماریها سه دسته هستند :
1) درد آور مانند نقرس
2) زشتی آور مانند برص و جذام
3) کاهنده از خلقت تمام مانند کوری و کری و امثال آن.
در قسمت اخیر ، آنها برای فقدان حس شنوایی ، اصطلاح " الطرش " را به کار می بردندکه همان " صَمَم " یا " کری " می باشد و اکنون آن را به دو نوع " ناشنوایی مادر زادی " و " ناشنوایی عارضی " تقسیم می کنند.
تعدادی از روشهای معالجه بیماریهای گوش که به دست ما رسیده ، عبارتند از :
