تحقیقات نشان می دهد که پیشگامان آموزش ناشنوایان در پرورش و شکوفایی استعداد و مهارت نویسندگی دانش آموزان ناشنوا نقش مهم و غیر قابل انکار داشتند.

این نکته در سایر مناطق مختلف جهان از جمله ایران به خوبی مشاهده می شود.
جبار باغچه بان - بنیانگذار آموزش ناشنوایان در ایران - نیز به عنوان یکی از پایه گذاران ادبیات کودکان ایران شناخته می شود و کتابهای داستانی برای کودکان را تالیف کرد از جمله : درخت مروارید.

جبار باغچه بان در کتاب مذکور ، داستان خانواده ای تهیدست را بازگو می کند که اعضای این خانواده آرزو دارند زندگی شان دگرگون شود و به آسایش و رفاه برسند.
جبار باغچه بان و همچنین دخترش - ثمینه باغچه بان - همیشه در کمک به دانش آموزان ناشنوا برای یادگیری زبان مصور و انشا نویسی کوشا بودند.

ادبیات داستانی ناشنوایان در ایران برای اولین بار توسط کامران رحیمی در دهه چهل شمسی پایه گذاری گردیده است. از لحاظ اهمیت ، می توان کامران رحیمی را همسطح محمد علی جمالزاده - بنیانگذار ادبیات داستانی نوین ایران - دانست.
کامران رحیمی که به عنوان یکی از برجسته ترین شاگرد ثمینه باغچه بان شناخته می شود ، به مناسبت گرامیداشت خاطره جبار باغچه بان که در روز چهارم آذر 1345 شمسی درگذشت ، کتاب داستانی به نام " خورشید خاموشان " را در سال 1347 شمسی نوشت که در طول تاریخ ناشنوایان ایران ، یک واقعه مهمی محسوب می شود. چرا که هیچکس باور نداشت که یک ناشنوا بتواند داستانی را بنویسد که تمام ظرافت و آرایش های ادبی در آن به خوبی رعایت شده باشد.