مهمترین ویژگی ادبیات ناشنوایان ، وجود زبان ویژه ای است که بوسیله آن ، هویت فرهنگی ناشنوایان بیان می شود و در آن ، به موضوعات گوناگون مرتبط با ناشنوایان و ناشنوایی می پردازد.

با ورود هنرپیشگان ناشنوا به صحنه نمایش ، ادبیات نمایشی ناشنوایان که به میم Mime یا پانتومیم نیز معروف است ، بوجود آمد و بازتاب آن ، شکل هنری ویژه ای است که هم در ساختمان نمایش می گنجد و هم به صورت نوعی بیان تئاتری مورد توجه بوده و هست.

برنارد برگ Bernard Bragg که به عنوان پدر تئاتر ناشنوایان آمریکا شناخته می شود ، در ترویج ادبیات نمایشی ناشنوایان در جهان سخت کوشید و به اغلب کشورها از جمله ایران سفر کرد و در مراکز مختلف ناشنوایان به اجرای نمایشات استادانه و فراموش نشدنی خود پرداخت تا به همگان بفهماند که ناشنوایان می توانند هنرپیشه بشوند و حتی قادر به نوشتن نمایشنامه هستند که به طرح مسایل گوناگون از جمله ناشنوایی می پردازد.

زبان به کار گرفته شده در قصه هایی که به زبان اشاره نگارش می یابد و یا در نوع نمایشی آن جریان دارد ، از یک منبع طبیعی سرچشمه می گیرد و در یک جغرافیایی فرهنگی بالیده می شود. این همان شیوه ای است که صورت نمایشی آن را در کتاب " لال بازیها " نوشته دکتر غلامحسین ساعدی (گوهر مراد) دیده می شود در حالیکه هیچگونه تجربه ارتباطی با ناشنوایان ایران را نداشت.