حق گفته هایی که سالیان سال است خاموش مانده
نوشته : محمد حنیف ستاریان

شهیدی از بزرگان جامعه ناشنوای ایران است که با همت دوستانش ، کانون و انجمن را برای آیندگان ناشنوای امروزی ما تاسیس کرده و آنرا به ما و نسل بعد از ما سپرده است و برای ایشان و خانواده محترم آقای رضاقلی شهیدی آرزوی سلامتی و موفقیت را دارم .

شهیدی اهل از خود گفتن نبود و شوخ طبع در چشمان او کاملا وضوح و نمایان بود که می خواست تاریخ گذشته ناشنوایان را به ناشنوای امروزی بشناساند و آبروی پیشکسوتان را حفظ کند در حالیکه بعضی ها حرمت بزرگترها را نگه نمی دارند و یا بخاطر منافع خویش ، با پیشکسوتان کنار می آیند تا هدفهای خویش را به آنان یاد آوری کنند و به آرزوهای شوم و پلید خویش برسند . این فریاد خواهی شهیدی در فیلم آن مرد کیست ؟ و حتی در مراسم 60 ساله سازمانی هم موثر بود او بی صدا فریاد زد تا صدای پیشکسوتان ناشنوا را به گوش جوان ناشنوای امروزی برساند .

باید گفت آدمهایی که دور و بر ما هستند ، میخواهند مثل ما هم باشند متاسفانه غرور و خودخواهی به خودشان اجازه چنین کاری را نمی دهند . . . میدانم که متفاوت آفریده شده اند برای یک بهانه آنهم زندگی ، زندگی را بهانه کرده اند برای زیستن ، و آنرا بهانه کرده اند برای آزادی و آزادی را هم بهانه کردند تا حق را از دیگران بگیرند . . . حق ما حق همه ناشنوایان این است که حق گرفته شده را به ما بازگردانند . . . همان حقی که شهیدی و یارانش برای یافتن آن تلاشهای بسیاری کردند تا امروز همه ما به چنین آرامشی برسیم و هم این نکته را نباید فراموش کنیم که نباید به خوابهای زمستانی فرو برویم و خوشحال از رویاها و بیمناک از کابوس ها باشیم باید از حق های دیگری مان به نحوا حسن استفاده کنیم و بیاندیشم .
میدانم که آقای رضاقلی شهیدی هم همین گفته ها را میخواهد . . .

حق گفته هایی که سالیان سال است خاموش مانده

سکوت

          سکوت

                     سکوت

                                اینک روز 22 آبان ماه 87

اینجا جشن است !!!

                      به مناسبت 60 ساله شدن تلاشهای سازمانی ناشنوایان در ایران
کجا ؟!...

         آبفای تهران

                    اونجا کجاست ؟

                                 انتهای زردتشت غربی
چگونه بود ؟

                زیبا

                     باشکوه

                              خاطره ای تکرار ناشدنی

خانم شیدا شهیدی ، دختر آقای شهیدی دبیر این مراسم بود و این مراسم را با تمام وجودش برگزار کرد یک وظیفه ای تمام عیار بود که این روز شیرین را هم در تاریخ ثبت کرد.

چهارم آذر مـاه 1387