پیشینۀ آموزش ناشنوایان در واقع از قرن شانزدهم میلادی شروع می شود. قبل از آن ، اعتقاد همگانی بر این بود که گفتار از شنوایی قابل تفکیک نیست ، و در مورد ناشنوایان چنان تعصباتی وجود داشت که تصور توانایی آنها در درک زبان ، تکلم و یا استدلال ، جزو محالات بود.

در اواسط قرن هجدهم میلادی ، آبه شارل میشل دولپه اولین مدرسه دولتی ناشنوایان در دنیا تحت عنوان " موسسۀ ملی کرولالها " را در شهر پاریس ، فرانسه تاسیس کرد و بعدها اثر معروف آموزشی را منتشر کرد که عامل بزرگترین پیشرفت در امر ارتباطات و نقطۀ آغاز مطالعات زبانشناسی در زمینه زبان اشارۀ ناشنوایان شد.

آموزش ناشنوایان در آمریکا ، با اینکه در اوایل قرن نوزدهم میلادی آغاز شد ، چنان گامهای سریعی به جلو برداشته شد که اکنون صاحب بهترین امکانات آموزشی ویژه ناشنوایان است.

توماس گالادت طی سفر از آمریکا به اُروپا ، در مارس 1816 میلادی ، به شهر پاریس آمد و به مطالعه و یادگیری روش آموزش فرانسوی به ناشنوایان و همچنین زبان اشاره  فرانسوی مشغول شد و سپس به همراه یک معلم ناشنوای فرانسوی " لورنت کلرک " به آمریکا برگشت و در آوریل 1817 میلادی ، اولین موسسه آموزش ناشنوایان آمریکا را در شهر هارتفورد واقع در ایالت کانتیکات برپا کرد.

ارتباطات مردمان ایران با کشورهایی همچون روسیه ، عثمانی ، مصر ، لبنان و هند که زودتر از ایران با پدیده های مادی و معنوی غرب مانند: انتشار نشریات و کتب و تاسیس مدارس ویژه ناشنوایان آشنا شده بودند ، موجب افزایش آگاهی آنان گردید که در نهایت منجر به لزوم توجه به آموزش ناشنوایان گردیده است.
سرانجام جبار باغچه بان در سال 1303 شمسی به فکر تاسیس کلاسی برای تعلیم به کودکان ناشنوا در شهر تبریز اُفتاد. بدینوسیله پایه های آموزش ناشنوایان ایران ایجاد شده و با تاسیس اولین مدرسه ناشنوایان در ایران توسط جبار باغچه بان در تهران به سال 1312 شمسی ، مستحکم گردیده است.
بعد از درگذشت جبار باغچه بان ، مدیریت مدرسه بر عهده دختر بزرگش " ثمینه باغچه بان " گذاشته شد که در گسترش آموزش ناشنوایان در ایران تا سال 1357 شمسی نقش مهمی داشت.

جولیا سمیعی با کسب نظر موافقت ثمینه باغچه بان ، از فرانسیس پارسونز که از مروجان مشهور روش آموزشی ارتباط کلی در آمریکا است ، دعوت کرد که در سالهای 1353 ، 1354 و 1356 شمسی به تهران بیاید تا به ارتقای سطح آموزشی ناشنوایان ایران کمکی بشود و با همکاری هما خلیلی اصغر زاده (مدیر مدرسه ناشنوایان باغچه بان شماره 3 ) کودکان ناشنوا را با اینگونه روش جدید آموزشی آشنا ساخت که یکی از وقایع مهم در طول آموزش ناشنوایان ایران محسوب می شود.