|
سلسله مباحث زبان اشاره (16)
مختصری در باره ادبیات ناشنوایان
آیا چیزی به نام ادبیات ناشنوایان وجود دارد؟
پاسخش مثبت است. ولی متاسفانه تاکنون هیچکس در مورد آن چیزی ننوشته است.و حقیقتا ادبیات ناشنوایان یکی از گمنام ترین و ناشناخته ترین و کشف نشده ترین ادبیات بشری است.علت ناشناخته بودن آن این است که تا بیش از 99% آن شفاهی است و به زبان عامیانه مدرسه ای یا به زبان عامیانه تهرانی و به ندرت به زبان کتابی گفته می شود. و زبانهای عامیانه مدرسه ای و عامیانه تهرانی دشوار ترین زبانهای ناشنوایان است. مطمئنا ناشنوایان عوام و تحصیل کرده شهرستانی هم ادبیات ناشنوایان دارند.
خلاصه اگر ناشنوایان تحصیل کرده ادبیات خود را دائم به زبان کتابی می گفتند، مسلم است که معلمان و رابطان علاقمند به ادبیات ناشنوایان می توانستند آنرا تبدیل به مکتوب کنند. ولی متاسفانه چنین نیست. فقط در دهه 40 مقدار ناچیزی از ادبیات ناشنوایان بخصوص لطیفه ها به صورت مکتوب در آمده است.
واقعیت این است که ناشنوایان به علت عدم تسلط به درست نوشتن، قادر نیستند ادبیات شفاهی خود را به صورت مکتوب در آورند. (1) لذا ادبیات آنها فقط بین خودشان مورد استفاده قرار گرفته و میگیرد. و مسلم است اکثر موضوعات بکر ادبیات آنها به مرور زمان بدست فراموشی سپرده می شود.
و واقعیت مهم دیگر این است که با توجه به عمر دراز آموزش و پرورش ناشنوایان ایران(حدود 78 سال) ادبیات مکتوب موجود ناشنوایان بس ناچیز و فقیرانه است!و اولین اثری که ادبیات ناشنوایان در آن جمع آوری شده است کتاب " خورشید ما خاموشان " تالیف اینجانب است که در سال 1346 نوشته شده و در سال 1347 چاپ شده است. همانطور که قبلا گفته شد در این کتاب لطیفه های ناب و قشنگ و منحصر به فرد ناشنوایان دهه 40 موجود است و آنها توسط چند نفر معلم از زبان کتابی مدرسه ای و یکی دو تایش هم از زبان عامیانه مدرسه ای توسط اینجانب به صورت کتبی برگردانده شده است. و همچنین در دهه 80 بخشهایی از ادبیات ناشنوایان در نوشته های اینجانب به نام " پیک نیک در بیابان " و در چند سلسله مباحث زبان اشاره و همچنین در " فرهنگ اشارات و اصطلاحات عامیانه ناشنوایان تهران قدیم " موجود است.
|
